سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت سرها در گريبان است...

    هوا بس نا جوانمردانه سرد است ... آي...

   دمت گرم و سرت خوش باد !

   سلامم را تو پاسخ گوي در بگشاي‌!

   منم من سنگ تيپاخورده اي رنجور

   منم دشنام پست آفرينش نغمه ي ناجور

   نه از رومم نه از زنگم همان بيرنگ بيرنگم

   بيا بگشاي در بگشاي دلتنگم

   حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج مي لرزد

   تگرگي نيست مرگي نيست

   صدايي گر شنيدي صحبت سرما و دندان است

   منم امشب آمدستم وام بگذارم

   حسابت را كنار جام بگذارم

   چه مي گويي كه بيگه شد سحر شد بامداد آمد !

   فريبت مي دهد بر آسمان اين سرخي بعد سحرگه نيست

   حريفا ! گوش سرما برده است اين يادگار سيلي سرد زمستان است

   و تنديس سپهر تنگ ميان مرده يا زنده

   به تابوت ستبر ظلمت نه توي مرگ اندود پنهان است

  حريفا ! رو چراغ باده را بفروز شب با روز يكسان است

   سلامت را نخواهند پاسخ گفت

   هوا دلگير درها بسته سرها در گريبان دست ها پنهان

   نفس ها ابر دلها خسته و غمگين

   در ختان اسكلت هاي بلور آجين

   زمين دل مرده سقف آسمان كوتاه

   غبار آلوده مهر و ماه

   زمستان است...

گفتنی ها کم نیست من و تو کم بودیم.

خشک و پزمرده تا روی زمین خم بودیم.

گفتنیها کم نیست من و تو کم گفتیم.

از آغاز چنین درهم و بر هم گفتیم مثل هذیان دم مرگ.

دیدنیها کم نیست من و تو کم دیدیم.

اما:

اینک اندازه ما می خوانیم

ما به اندازه ما می چینیم ما به اندازه ما می گوییم

ما به اندازه ما می روییم ما به اندازه ما می بوییم

من و تو کم نه که باید شب بی رحم و گل مریم و بیداری شبنم باشیم

من و تو خم نه و درهم نه و کم نه که می باید با هم باشیم

من وتو حق داریم در شب این جنبش نبض آدم باشیم

من و تو حق داریم که به اندازه ما هم که شده با هم باشیم

گفتنی ها کم نیست...